«Τον αγαπώ ή απλώς χρειάζομαι να με αγαπά;» Η ερώτηση μπορεί να εμφανιστεί όταν η αναμονή ενός μηνύματος γίνεται αγωνία ή όταν κάθε απόσταση μοιάζει με απόρριψη. Η αγάπη και η ανάγκη για επιβεβαίωση, όμως, δεν είναι δύο αντίθετα πράγματα.
Μπορούμε να αγαπάμε και να έχουμε ανασφάλειες. Μπορούμε να προσφέρουμε και να θέλουμε ανταπόκριση. Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε ότι δεν έχουμε ανάγκες για να θεωρηθούν αληθινά τα συναισθήματά μας.
Τι εννοούμε με τη «συναισθηματική πείνα»;
Εδώ χρησιμοποιούμε τη φράση περιγραφικά, για την έντονη λαχτάρα να νιώσουμε ότι μας θέλουν και ότι αξίζουμε. Δεν είναι διάγνωση ούτε μέτρο της ικανότητάς μας να αγαπάμε.
Το χρήσιμο ερώτημα είναι πώς ζούμε αυτή την ανάγκη. Μπορούμε να τη μοιραστούμε; Ή καταλήγουμε να ελέγχουμε, να παραμερίζουμε συνεχώς τον εαυτό μας και να νιώθουμε ότι καμία διαβεβαίωση δεν αρκεί;
Η αγάπη δεν απαιτεί να μη ζητάμε τίποτα
Η φροντίδα μπορεί να προσφέρεται ελεύθερα, χωρίς να μετράμε κάθε πράξη σαν ανταλλαγή. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε αδιαφορία, υποτίμηση ή μια μόνιμα μονόπλευρη σχέση.
Το να θέλουμε σεβασμό, παρουσία και αμοιβαιότητα είναι θεμιτό. Και η απογοήτευση όταν αυτά λείπουν δεν αποδεικνύει ότι η αγάπη μας ήταν ψεύτικη.
Ένα μήνυμα που αργεί να έρθει
Ας δούμε ένα υποθετικό παράδειγμα. Ο Νίκος στέλνει ένα μήνυμα και δεν παίρνει απάντηση για δύο ώρες. Σκέφτεται αμέσως «βαρέθηκε μαζί μου». Στέλνει ξανά, θυμώνει και μετά ντρέπεται που ανησύχησε τόσο.
Εδώ μπορούμε να ξεχωρίσουμε τρία πράγματα: το γεγονός είναι ότι δεν ήρθε ακόμη απάντηση· η ερμηνεία είναι ότι ο άλλος βαρέθηκε· η ανάγκη μπορεί να είναι η σιγουριά. Αυτός ο διαχωρισμός δεν ακυρώνει το συναίσθημα, αλλά αφήνει περιθώριο για περισσότερες εξηγήσεις.
Μπορεί επίσης να υπάρχει μια πραγματική ασυνέπεια στην επικοινωνία του ζευγαριού. Δεν χρειάζεται να αποδίδουμε κάθε δυσκολία αποκλειστικά στην ανασφάλεια εκείνου που ανησυχεί.
Η ασφάλεια χτίζεται και μέσα στη σχέση
Σε μελέτη 236 ζευγαριών, η αίσθηση ότι ο σύντροφος ανταποκρίνεται στις ανάγκες συνδέθηκε με λιγότερη ανασφάλεια στη συγκεκριμένη σχέση. Πρόκειται για συσχέτιση, όχι για απόδειξη ότι μια συμπεριφορά λύνει κάθε δυσκολία.[1]
Η προσωπική δουλειά έχει αξία, όπως και η συμπεριφορά του άλλου. Δεν χρειάζεται πρώτα να γίνουμε απολύτως αυτάρκεις για να πλησιάσουμε κάποιον. Χρειάζεται όμως να υπάρχει χώρος για τις ανάγκες και τα όρια και των δύο.
Πώς μπορώ να εκφράσω αυτό που χρειάζομαι;
Μια πιθανή αρχή είναι: «Όταν χανόμαστε για πολλές ώρες χωρίς να ξέρω τι συμβαίνει, ανησυχώ. Μπορούμε να συμφωνήσουμε έναν τρόπο επικοινωνίας που να είναι εφικτός και για τους δύο;». Ο άλλος μπορεί να ακούσει το αίτημα και να εξηγήσει τι μπορεί να προσφέρει.
Παράλληλα, αξίζει να παραμένουν στη ζωή μας φίλοι, ενδιαφέροντα και στιγμές που έχουν νόημα για εμάς. Όχι για να δείξουμε ότι δεν χρειαζόμαστε κανέναν, αλλά για να μη στηρίζεται όλη η αίσθηση της αξίας μας σε μία μόνο σχέση.
Όταν η αγωνία επιμένει
Αν η ανάγκη επιβεβαίωσης καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της ημέρας ή οδηγεί σε συμπεριφορές που σας δυσκολεύουν, μπορείτε να την εξερευνήσετε στην ψυχοθεραπεία. Ο στόχος δεν είναι να πάψετε να χρειάζεστε αγάπη, αλλά να αναγνωρίζετε τι ζητάτε και να το εκφράζετε χωρίς να χάνετε τον εαυτό σας.
Το να θέλω να με αγαπούν δεν μειώνει την αγάπη που μπορώ να δώσω.