«Θα πρέπει να κάνω σεξ για να προχωρήσει η θεραπεία;»: Συναίνεση και όρια στη σεξοθεραπεία

Μπορεί να σκέφτεσαι την ψυχοσεξουαλική θεραπεία και να διστάζεις για έναν λόγο που δεν έχεις πει σε κανέναν: «Θα πρέπει να κάνω κάτι που δεν θέλω; Θα μου ζητηθεί να έχω σεξουαλική επαφή για να αποδείξω ότι προσπαθώ;». Η ανησυχία αυτή αξίζει μια καθαρή απάντηση.

Η συμμετοχή στη θεραπεία δεν σε υποχρεώνει να κάνεις σεξ. Μπορείς να ζητήσεις υποστήριξη, να εκφράσεις τις επιφυλάξεις σου και να συζητήσεις ποιες προτάσεις σου ταιριάζουν. Το δικαίωμα να αρνηθείς, να σταματήσεις ή να αλλάξεις γνώμη παραμένει σε κάθε στάδιο της διαδικασίας.

Τι γίνεται πραγματικά μέσα στη συνεδρία;

Η ψυχοσεξουαλική θεραπεία είναι θεραπεία μέσω συζήτησης. Μιλάμε για το αίτημά σου, τις συνθήκες στις οποίες εμφανίζεται μια δυσκολία, την υγεία, τις σχέσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Οι ερωτήσεις έχουν θεραπευτικό σκοπό, ο οποίος μπορεί να εξηγηθεί όταν δεν είναι σαφής.

Ο επαγγελματικός φορέας COSRT διευκρινίζει ότι η ψυχοσεξουαλική και σχεσιακή ψυχοθεραπεία δεν περιλαμβάνει σωματικό άγγιγμα, ιατρικές εξετάσεις ή σεξουαλική επαφή με τον θεραπευτή. Δεν χρειάζεται να γδυθείς, να επιδείξεις το σώμα σου ή να εκτελέσεις σεξουαλικές πράξεις στη συνεδρία.

Αν χρειάζεται ιατρική εξέταση, αυτή γίνεται από τον κατάλληλο επαγγελματία υγείας, σε ξεχωριστό ιατρικό πλαίσιο και με τη δική της ενημέρωση και συναίνεση. Η παραπομπή δεν σημαίνει ότι κάθε σεξουαλική δυσκολία απαιτεί την ίδια εξέταση.

Μπορείς να ρωτήσεις από την πρώτη επικοινωνία

«Τι ακριβώς περιλαμβάνουν οι συνεδρίες; Υπάρχουν δραστηριότητες για το σπίτι; Τι γίνεται αν κάποια πρόταση δεν μου ταιριάζει;»

Η συναίνεση δεν είναι μια αρχική υπογραφή

Το ότι συμφωνείς να ξεκινήσεις θεραπεία δεν σημαίνει ότι συμφωνείς εκ των προτέρων με κάθε επόμενη πρόταση. Μια ουσιαστική συμφωνία χρειάζεται να καταλαβαίνεις τι προτείνεται, για ποιον λόγο και ποιες εναλλακτικές υπάρχουν. Χρειάζεται επίσης να μπορείς να πεις ότι δεν θέλεις.

Το NHS περιγράφει την εθελοντική και ενημερωμένη συναίνεση ως βασική αρχή της φροντίδας. Στη θεραπευτική συνεργασία αυτό μεταφράζεται σε χώρο για ερωτήσεις, διαφωνία και επανεξέταση των επιλογών. Η παραπομπή αφορά την αρχή της συναίνεσης, όχι περιγραφή της ελληνικής νομοθεσίας.

Μπορεί να δέχτηκες κάτι στη συνεδρία και αργότερα να αντιλήφθηκες ότι ένιωθες αμήχανα. Μπορεί να το συζήτησες με τον σύντροφό σου και να διαφωνήσατε. Μπορεί απλώς να άλλαξες γνώμη. Όλα αυτά μπορούν να ειπωθούν χωρίς να χρειάζεται να υπερασπιστείς την αξία σου ως θεραπευόμενος.

Γιατί μπορεί να προταθούν δραστηριότητες για το σπίτι;

Σε ορισμένα θεραπευτικά πλάνα, η συζήτηση συνδυάζεται με δραστηριότητες ανάμεσα στις συναντήσεις. Σκοπός μπορεί να είναι η παρατήρηση μιας αντίδρασης, η αναγνώριση προτιμήσεων ή η επικοινωνία. Δεν χρειάζεται κάθε δραστηριότητα να είναι σεξουαλική και δεν προτείνεται το ίδιο πρόγραμμα σε όλους.

Μια πρόταση μπορεί να αφορά το να σημειώσεις πότε αισθάνεσαι πίεση. Μια άλλη να συζητήσεις ένα όριο σε ουδέτερη στιγμή. Σε κατάλληλες περιπτώσεις μπορεί να συζητηθούν ασκήσεις αισθητηριακής εστίασης, που γίνονται ιδιωτικά και προσαρμόζονται στο αίτημα. Δεν αποτελούν υποχρεωτικό στάδιο που πρέπει να ολοκληρώσεις.

Πριν συμφωνήσεις, μπορείς να ζητήσεις να αποσαφηνιστεί τι επιδιώκει η πρόταση. Τι ακριβώς καλείσαι να παρατηρήσεις; Τι θα γίνει αν δυσφορήσεις; Μπορεί το βήμα να μικρύνει ή να αντικατασταθεί; Αν δεν υπάρχει ασφαλής χώρος στο σπίτι, αυτό χρειάζεται να ληφθεί υπόψη από την αρχή.

Ήσυχος εσωτερικός χώρος με τραπέζια και στρογγυλό παράθυρο

ΕΝΑ ΣΑΦΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η συμμετοχή στη θεραπεία δεν καταργεί το δικαίωμά σου να πεις «όχι».

Μπορείς να ρωτάς, να διαφωνείς και να συζητάς τον ρυθμό που χρειάζεσαι.

Φωτογραφία: Kenji Katahira / Unsplash.

Τι γίνεται αν πω «όχι» στον θεραπευτή;

Ένα «όχι» δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως προσβολή ή ως απόδειξη ότι δεν θέλεις να βοηθηθείς. Μπορεί να οδηγήσει σε συζήτηση για το τι δεν σου ταιριάζει, αλλά δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε διαπραγμάτευση για να υποχωρήσεις.

ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Θεραπευόμενη: «Συμφώνησα την προηγούμενη φορά, αλλά δεν θέλω να το κάνω».

Θεραπευτής: «Μπορούμε να το αφήσουμε. Θέλεις να μου πεις τι σε δυσκόλεψε ή προτιμάς να μείνουμε προς το παρόν στο ότι δεν σου ταιριάζει;»

Θεραπευόμενη: «Φοβήθηκα ότι μετά θα περιμένει κάτι περισσότερο ο σύντροφός μου».

Θεραπευτής: «Χρειάζεται πρώτα να καταλάβουμε αυτή την πίεση και τι θα σε έκανε να αισθάνεσαι ασφαλής».

Το παράδειγμα δείχνει μια πιθανή θεραπευτική στάση, όχι μια προκαθορισμένη απάντηση για κάθε περίπτωση. Η διερεύνηση μπορεί να είναι χρήσιμη, εφόσον γίνεται με τη συμμετοχή σου και χωρίς να ακυρώνει την άρνηση.

Κι αν ο σύντροφός μου θεωρεί ότι «πρέπει»;

Μια θεραπευτική πρόταση δεν δίνει στον σύντροφό σου δικαίωμα πάνω στο σώμα σου. Το «το είπε ο θεραπευτής» δεν αρκεί για να συνεχιστεί μια δραστηριότητα που δεν θέλεις. Το ίδιο ισχύει όταν εσύ επιθυμείς την επαφή και ο άλλος δεν επιθυμεί να συμμετέχει.

Σύμφωνα με το NHS inform για τις υγιείς σχέσεις, η συναίνεση χρειάζεται σε κάθε επαφή, ακόμη και σε μια σταθερή σχέση. Μια προηγούμενη συμφωνία δεν αντικαθιστά τη σημερινή επιλογή.

Αν φοβάσαι την αντίδραση του συντρόφου σου, αυτό χρειάζεται να συζητηθεί με τρόπο που προστατεύει την ασφάλειά σου. Η κοινή συνεδρία δεν είναι πάντα το κατάλληλο μέρος για μια τέτοια αποκάλυψη. Μπορεί να χρειαστεί ατομική επικοινωνία και ξεχωριστή αξιολόγηση του πλαισίου.

Από την άλλη, μια διαφωνία δεν σημαίνει αυτόματα εξαναγκασμό. Μπορεί ο σύντροφος να νιώθει απογοήτευση και ταυτόχρονα να σέβεται την απόφασή σου. Στη θεραπεία υπάρχει χώρος και για αυτό το συναίσθημα, χωρίς να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να κάνεις κάτι ανεπιθύμητο.

Πώς ξεχωρίζουμε τον προσωπικό ρυθμό από μια δύσκολη αποφυγή;

Κάποιες φορές θέλεις μια αλλαγή αλλά φοβάσαι να την πλησιάσεις. Η θεραπεία μπορεί να βοηθήσει να κατανοήσεις αυτόν τον φόβο και να επιλέξεις μικρά βήματα. Ο θεραπευτής δεν μπορεί να συμπεράνει ότι κάθε δισταγμός είναι αποφυγή που πρέπει να ξεπεραστεί.

Χρειάζεται να ακουστεί αν υπάρχει επιθυμία για το συγκεκριμένο βήμα, αν το περιβάλλον είναι ασφαλές, αν εμφανίζεται πόνος και αν ο στόχος είναι πράγματι δικός σου. Η διάκριση γίνεται μέσα από συζήτηση και αξιολόγηση. Δεν γίνεται απαιτώντας να αντέξεις μια εμπειρία για να αποδείξεις ότι μπορείς.

Αν εμφανιστεί πόνος, έντονη δυσφορία ή αίσθηση αποσύνδεσης, μπορείς να σταματήσεις. Δεν χρειάζεται να ολοκληρώσεις μια δραστηριότητα για να θεωρηθεί χρήσιμη. Το τι συνέβη μπορεί να συζητηθεί αργότερα, με τον κατάλληλο ρυθμό και, όπου χρειάζεται, με ιατρική συνεργασία.

Πρέπει να περιγράψω όλες τις προσωπικές μου εμπειρίες;

Η αξιολόγηση χρειάζεται σχετικές πληροφορίες, αλλά μπορείς να ρωτήσεις γιατί τίθεται μια ερώτηση και να πεις ότι δεν είσαι έτοιμος να απαντήσεις. Δεν απαιτείται να αφηγηθείς από την πρώτη συνάντηση όλη τη σεξουαλική σου ιστορία με λεπτομέρειες. Μπορεί να ξεκινήσεις από το πώς σε επηρεάζει σήμερα μια δυσκολία.

Για παράδειγμα, μπορείς να πεις: «Υπάρχει μια παλιά εμπειρία που με δυσκολεύει, αλλά δεν θέλω ακόμη να την περιγράψω». Αυτό δίνει μια σημαντική πληροφορία για τον ρυθμό και την ασφάλεια που χρειάζεσαι. Αν ο θεραπευτής θεωρεί ότι λείπει κάτι απαραίτητο για μια απόφαση, μπορεί να εξηγήσει τι χρειάζεται και γιατί, καθώς και τι μπορεί να γίνει μέχρι να αισθανθείς έτοιμος.

Αντίστοιχα, η online συνεδρία δεν αλλάζει τα όρια της θεραπείας. Δεν χρειάζεται να στείλεις προσωπικές ερωτικές φωτογραφίες ή βίντεο ούτε να δείξεις σεξουαλικές πράξεις στην κάμερα. Η συζήτηση αφορά την εμπειρία και τις ανάγκες σου μέσα σε επαγγελματικό πλαίσιο.

Μπορείς επίσης να ζητήσεις μια παύση μέσα στη συζήτηση: «Αυτό με δυσκολεύει περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Θέλω λίγο χρόνο». Η δυνατότητα να σταματάς και να επιστρέφεις σε ένα θέμα είναι μέρος της συνεργασίας. Δεν χρειάζεται να υπομένεις μια συζήτηση για να θεωρηθείς συνεργάσιμος, ούτε να αποκαλύπτεις περισσότερα από όσα μπορείς να επεξεργαστείς εκείνη τη στιγμή.

Τι άλλο δικαιούσαι να γνωρίζεις;

Πριν αρχίσει η συνεργασία, μπορείς να ζητήσεις ενημέρωση για την εκπαίδευση του επαγγελματία, τον τρόπο δουλειάς, το απόρρητο και τα όριά του. Αν συμμετέχει ζευγάρι, είναι χρήσιμο να διευκρινιστεί πώς αντιμετωπίζονται οι ατομικές επικοινωνίες και οι πληροφορίες που κοινοποιούνται χωριστά.

Η διάρκεια και το κόστος των συνεδριών, η συχνότητα και η πολιτική ακύρωσης συζητούνται κατά την επικοινωνία. Η σαφήνεια σε αυτά τα θέματα είναι μέρος ενός προβλέψιμου πλαισίου. Μπορείς επίσης να ρωτήσεις πώς θα αξιολογείται η πορεία και τι επιλογές υπάρχουν αν μια προσέγγιση δεν σε βοηθά.

Αν κάτι σου φαίνεται ακατάλληλο, μπορείς να ζητήσεις εξήγηση, δεύτερη γνώμη ή διακοπή της συνεργασίας. Η εμπιστοσύνη δεν απαιτεί να αγνοείς την κρίση σου. Μια θεραπευτική σχέση χρειάζεται να χωρά τις απορίες και τη διαφωνία σου.

Μερικές φορές το πρώτο ουσιαστικό βήμα είναι ακριβώς αυτό: να πεις «φοβάμαι ότι θα πρέπει να κάνω κάτι που δεν θέλω» και να συναντήσεις μια καθαρή, ήρεμη απάντηση. Από εκεί μπορεί να αρχίσει μια συνεργασία στην οποία συμμετέχεις με μεγαλύτερη ασφάλεια και ελευθερία.

Οι απορίες σου έχουν θέση πριν από το πρώτο βήμα

Αν διστάζεις επειδή δεν γνωρίζεις τι θα σου ζητηθεί στη θεραπεία, μπορείς να επικοινωνήσεις για να συζητήσουμε τη διαδικασία και τα όριά της.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Κεντρική φωτογραφία: Kevin Wang / Unsplash.

Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την εξατομικευμένη αξιολόγηση. Τα παραδείγματα είναι υποθετικά.

Χρησιµοποιούµε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εµπειρία.